© 2022 Tüm hakları saklıdır. Developped by ordek.co .

Etiket: apart

çiçek apartmanı

çiçek apartmanında güneş hep. 
salondan doğup
balkondan batar.
ve her saat
başka bir hikayeyi çağırır çiçek apartmanında.

çiçek apartmanında ezanlar hep.
üçbir ağızdan okunur.
kurtuluş, kardeşler ve hacı ayşe camiinde
nağmeci müezzinler.
tecvit yarışındadır çiçek apartmanında.

çiçek apartmanında sabah sekizler hep.
hazırolda törenlerle karşılanır.
istiklal marşı için liseliler
bir dakikalığına.
sevdiklerinin ellerini bırakır çiçek apartmanında.

çiçek apartmanında gel de sabah erken kalkma.
efendiler var ya.
çiçek apartmanı insanı adam eder.
itin kopuğun yeri yoktur çiçek apartmanında.

çiçek apartmanında on iki numara
yan komşum güzeller güzeli mira.
alt katta doktor marta
ve yönetici leyla
hanım. italyan liseli
eski türkiye bankacısıdır çiçek apartmanında.

çiçek apartmanında salonun tam ortasında
antika bir mangal.
içinden halıya dökülen mosmor
telgraf yapraklarıyla.
koltuğumda ben. arkama yaslanmış.
ve sürekli bakışıp durduğum
viktoryalı iki leydi. karşımda. şapkalarıyla.
ve kurtuluş caddesinin esrarlı sesleri
düşer canıma çiçek apartmanında.

çiçek apartmanında bir abdal.
dert çeker.
yalnızlık güzeller.
ölümlerini düşler.
en güzel çağında.
kadınlar gelir geçer
en güzel çağında.
ama beşyüzdolarlık avizeler
ışığında en güzel çağında.
kadınlarla yattığı yetmez.
bir de inanması gerekir
kadınlarla yattığına.
bir abdalın çiçek apartmanında.


görsel: IN by Benjamin Donaldson, Ottilie Leete, and Lisa Kereszi

çok amaçlı salon

Muhteşem bir yerden bahsedeceğim sizlere
-buyrun içeri buyrun-
Sayın beledello başkanımızın destekleriyle kurulan
İnşaatında bolca cüce çalıştırıp
Nasıl yapılmadığını anlatamasınlar diye sonradan
Gizli veya alenen- ne yazık ki- öldürdüğümüz
Çok amaçlı salonumuz
Tüm kapı, tablo, gözlük çerçeveleri
İnsanlık tarihi boyunca kullanılan metallerle
Sırasıyla
Ehem, bezeli
Cumartesi günleri aş, konuk, cem evi olarak kullanılan
Sırasıyla
Pazar resitaller verilen
Efendime söyleyeyim
Hayır size demedim kapatınız kapıyı
Burada efendim kalır
Şu aralar biraz huysuz kendisi
Tam teşekküllü bir operadır aynı zamanda-
Cuma günleri cami
-şu koridordan devam edelim-
Kompakt bir minaresi mevcuttur
Tek tuşla kolayca açılıp kapanabilen
Buyrun göstereyim bakınız
klik
rkırkrkırkrkırk...
psss
Bunlar minaremizin dişlileri
Çok kıymetli Hollandalı bir mimar ahbabımız tasarladı
Aynı şekilde dışarıdaki çardakları da
Perşembe günü yoktur efendim salonumuz ne yazık ki
Varlık sahnesi kapalıdır o gün
Çarşamba sonsuz odası olan bir otel
-sağdan lütfen-
Bir, iki, üçdörtbeş yıldızlıdır
24 saat açık barlar, premium hizmet
Yalnızca kimi zaman oda değiştirmeniz talep edilebilir
Nadiren
Salı bir dehliz tüm günleri birbirine bağlayan
Mecburen
Pazartesi günü ise dünyaca meşhur bir sirk
Ne yazık ki filimiz Bobo doğum yaparken
Çeşitli komplikasyonlar yaşadı
Geçtiğimiz perşembe günü
Rotasyondan çıkarmak zorunda kaldık
Hamileyken ısrarla devam etse de
Hem onun hem de bebeğin sağlığı
Yönetimin her daim birinci önceliği
O yüzden lohusa süreci boyunca
Bobo olmayacak
O yüzden gösteri normalden
42 saat kadar kısa sürüyor
Lakin insan yutan ateş, çift başlı kartal
Ve tüm Mezopotamya tanrıları
Hala izleyicilerini bekliyor
Gördüğünüz üzere salonumuz her ihtiyaca
Her an hazır olacak şekilde tasarlandı
Her an
Ortadoğu'nun en büyük aynası
Yine tesisimizde bulunmakta
O kapı rasathanemize çıkar
3800 rakımlık
Çok yamaçlı salon
En büyük lensi 6 metre çapında olan
Teleskopumuz şu an inşaat halinde
Bitseydi birlikte bir Andromeda yapardık
Lakin kısmet değilmiş
Bir dahaki sefere diyelim
Hediyelik eşya dükkanımız ise
Başlı başına bir odak olsun istedik
Bu sebeple salonun kendisi dahil
Gördüğünüz, göremediğiniz her şeyin
1:1 ölçekte minyatürleri mevcut
Biblolar, magnetler, kartpostallar yine sol tarafta
Bazı misafirlerimiz 3. derece yanık geçirdikleri için
Bazı kartpostalları koleksiyonumuzdan çıkardık
Lakin hala özellikle San Tropez'in çok güzel
Kartpostalları mevcut
Onlara da istediğiniz gibi bakabilirsiniz
Eğer iletmek istediğiniz bir görüşünüz varsa da
Dilek ve şikayet puzzle'ımız karşı duvarda
Sizler gelmek üzeresinizdir
Hatta şu pıtı pıtı ayak sesi
Size ait zannedersem hanımefendi
pıtı pıtı
Ben müsaadenizi istirham ediyorum
Hoşgeldiniz

görsel: Sonsuz Ev, 1950, Frederick Kiesler

https://www.archdaily.com/126651/ad-classics-endless-house-friedrick-kiesler

https://www.e-skop.com/skopdergi/sonsuzluk-ve-indirgeme-frederick-kieslerin-sonsuz-evi/1956

memnun oldum

Ben Aydın.
Bir annenin oğluyum;
Resmi nikahlı
Kocası tarafından
Tecavüze uğrayan.
Gariptir ki yine de
Bakire kalan.
Memnun oldum.
Ben Aydın,
Bir annenin oğlu.
Yirmi birinci yüzyılda,
Yani yaşadığımız bu çağda,
Çok hoşuma gidiyor
Ölümü müjdeleyen
Orgazmların çığlıkları;
Çok hoşuma gidiyor
Şehvetin sarhoşluğu.
Ben Aydın,
Bir annenin oğluyum
Yirmi birinci yüzyılın.
Memnun oldum.

görsel: Garden of Luxor, 1973, Derek Jarman

son abdalın düşkünlük kabul töreninde söyledikleri

senin için güzel
her şey senin için
ellerim senin, gözlerim

dünyanın bin bir türlü hali,
bu sonsuz mavi uçurumdan düşen yalanlar
cilt cilt, dört büyük cilt, senin.
ve topraktan biten koca koca pipili adamlar,
futbol maçları, doru atlar ve halkoyunları
oratoryolar, entrikalar,
sıkılınca hemşirelere gitmeler filan.
akçin yörükoğlu atilla millik ortaokulu,
senin için.

Salih Babanın gördüğü yangın gibi
her yerimde sen, bırak!
sen bir doğurgan yalnızlık
ardında her şeyi az hüzünlü bırakır gider gibi
su kestaneleri gibi yeşil gibi
manavları bırakıp bir yeni bağlara
bahçelere gider gibi,
seni yollara, seni kavuşmalara,
seni isyanıma, seni seni!
en çok da elmacık kemiklerimde bulmayı seni.

dünyanın en güzel çiçekleri
nasıl kulağının arkası kokuyor, bilemezsin.

zaten insan yüzüyle yanaklarıyla sevmeli
bir kere gerçekten sevdi mi.
ister yedisinde ister yetmişinde olsun.

ben razıydım yoksa ömrümü adamaya
elinde terazisiyle o dilber kadınla
kol kola
haklıyı hakkıyla buluşturmaya.
gel gör ki,
her sabah ilk iş tıraş olmam,
allahı bıyıklarında bulmuş
tembel adalete hürmet ettiğimden ya da
birçok denizler kurutmuş
mahkeme koridorlarına değil,
senin için.

senin şu gözlerinde
kalabalık bir rüzgar, bir bildik deniz
eski bir türkü
anadolumun yüce dağları
dağların efendileri ağaları..
dört mevsim kışoğlukış palandöken’de
karların altına
sessiz bir bahar ektim
senin için
kar sularını toprağa
delişmen bir sevda gibi işledim.
çiçek açtım, filizlendirdim.
öksüz bir doğan buldum, tuttum sevindirdim.

insan yüzüyle yanaklarıyla sevmeli
bir kere gerçekten sevdi mi.
isterse bir dağ olsun.
tuttum palandökene
sinekkaydı bir tıraş çektim.

senin o ağustos çeşmeleri yüzünü buldu
içinin ürpermelerinden bir of çekti
karşıdaki şehirlere dert oldu
bir of daha çekti,
OOoof of
eteğindeki âşıkların sazlarına
karıştı, nazireler oldu
AŞIK SÜMMANİ AŞIK REYHANİ VE SITKI CANEY ATIŞMASI
Sümmani-ben en sevdalı yaşında bir delikanlı bir eşkıya
ben bacaları sigara diye tüttüren palandöken
ben yalnızlığa mahkum bir doğu ayazı

bir dedem var gençliğinde ayılarla güreşmiş
öbür dedem var tam onbir yaşında evlenmiş
bir de sevdam var onu sorma
hep zamansız gelmiş

onu sorma o içime yangın
onu sorma ben söylemem
karların üstüme üstüme yağmasında
bir bildiği var tanrının

onu sorma benim ezelden beri
gözlerime yaş değmemiş
hep denizlere dökülüp
kana bulanan asker bile
göğsümde donarak son nefesi vermiş

Reyhani-palandöken can sana
sen yiğitoğlu yiğit
sen eli ayağı koca ırgat
sen hep sancak nöbetinde
bizi rahat uyutan çavuş
sen en sevdalı yaşında
bir delikanlı eşkıya
ama ne zaman sana biri anadolu’yu sorsa
palandöken can sana
sen tutuk sen yavan sen gariban
sen öteki beriki sen bir yaban
iyi kalpli ve anlayışlı ve gösterişsiz
anadolu karşısında

Caney-bana güzelden bahsetme atık
büyümesin yalnızlığım
hiç yol görmemiş dağların ardında
ben deli deli yırtıcı kuşlara alışkın

benim sevdamla yalnızlığım böyle iç içedir
önce korktuğum babamdır
hiç okşanmamış başımdadır
bir vesikalığın ardında sonra
nasıl söylenir bilinmeyen sözlerin ardında
garipsi düğünler, silah seslerindedir
altıncı çocuğumun adı yeterdir.
sevdamı yalnızlığıma bağlayan
ikinci çocuğum kaderdir.
ben de bu şarkıyı bildim
cönküme inci inci dokudum.
sevdalı değil,
karasevdalıyız!
erzurum çarşı pazar
senin için

senin için güzel
her şey senin için
ben en doğulu yaşında delikanlı,
parça parça ettim kabuklarımı
buz tutmuş yargılarıma
kalbimi vura vura
ibrahim gibi
yana yana
çırılçıplak cümbür cemaat
aşka abana abana
CÜMBÜR CEMAATİN İLMİHALİ
cümbür cemaatinde imanın şartı 2’dir
biri aşka
biri abanış
cümbür cemaat aşka abanıyor

cümbür cemaatinden olabilmek için
şu sözleri 2 kez tekrarlamak yeterlidir
fly pan am drink coca cola
fly pan am drink coca cola

cümbür cemaat aşka abanıyoruz

hem cümbür cemaatinde
yalnız 2 ölümcül günah vardır
biri umut
diğeri obezite
hiç durmuyoruz, ummuyoruz
cümbür cemaat aşka abanıyoruz

cümbür cemaatin 2 de büyük farzı var
birinci aşk 2ncisi abanış
cümbür cemaat aşka abanış

cümbür cemaat geceleri uyumuyor
ibadet ediyor
ramazan ayında orucunu
sabah acıkınca açıyor
geceler boyu
cümbür cemaat aşka abanıyoruz

cümbür cemaatin günaha doygunluğu
şeytanı ürkütüyor
ne zaman bir güneş batsa
içimizden bıçak gibi ayetler geçiyor
gönlümüz parmaklarımızdan damlıyor
cümbür cemaat aşka abanıyoruz

cümbür cemaatin mucizeleri
gökten değil
topraktan gelir
ince bilekli
2 gözlü 2 kulaklı.
çünkü cümbür cemaatin allahı
ayet diye cümbür cemaat aşk indirdi.
cümbür cemaat bunu,
pek hoş bulurduk.

cümbür cemaat her yerdedir
cümbür cemaat karındır
ama unutmayınız ki
cümbür cemaat vegan değildir.

cümbür cemaat yamyamdır
dudak patlatır
süte kan karıştırır ve fikrimce
tüm yamyamlar biraz hümanist de olmalıdır.

cümbür cemaatin zemzemi
çıplak ayak şarabı
susadıkça içiyoruz,
cümbür cemaat aşka abanıyoruz
hep utandığım
şu koca ellerimle
insan saçı okşamayı öğrendim
senin için ve
tüm gerçeklerine inat newtonun
kuşların gökte kanunla uçmadığını
tüm halkımıza ilan ettim.
sonra bunu
dünyanın tüm çocuk ders kitaplarına
on dördüncü ünite
ilga kanun diye eklettim.
RESMİ GAZETE
tüm gerçeklerine inat
newtonun
yeni bir gerçek var
kuşlar gökte kanunla uçmuyor
çocuklar
lex posterior çocuklar
derogat
legi priori saçmalıklar
legi priori boomerlar
legi priori nefes darlıkları
legi priori çirkinler
legi priori ermeni soykırımı
ve unutmayınız ki
çocuklar
katil balınalar
katil değildir.
katil balınalar
katil değildir.
ama şu ellerimi güzel 
ben hiçbir yere yakıştıramadım
en iyisi al
yanaklarında dursun
300.000 Turgut’u bırak
burnumda tütüyorsun.
senin için güzel
şehirlere doldum,
anneme yabancılaştım,
senin için güzel
bir başıma
allahsız kaldım.

Görsel: Dani Lessnau, extimité.

pipim

Göstermem yakışık almaz
Buyrun anlatayım:
Pipimin en tepesinde küçük bir pusula bulunur
Erekte olduğumda tam yere paralel olur bu pusula.
Bunca yıldır bir kez olsun saptığını görmedim.
Bakır bir menteşeyle tutturulmuştur
Küçük bir kapağı,
Kapağının üstünde hünerli işlemeleri.
Bir kartalın engin vadiler üstünde süzülüşü resmedilmiştir.
1674 tarihinde
İstanbul’un Ermeni bakır ustaları yapmıştır.
Biraz aşağıya indiğimizde
Baş kısmının ipek bir kılıfı vardır.
Acil durumlarda bu kılıf,
Tepedeki ip çekilerek sıkılaştırılmak suretiyle
Kondom olarak kullanılabilir.
Kenarları dantellidir.
Şaftın etrafı zümrütlerle çevrilidir.
Bu zümrütler dönemin Mısır hükümdarının armağanıdır.
Zümrütlerden en küçüğü
Saat yönü tersine 90 derece çevrilirse
Şaftın alt kısmından mekanik bir tık sesi gelir.
Bu bölgeden özel bir dolma kalem çıkmaktadır.
Dolma kalemin yokluğu ereksiyonu bir miktar zorlaştırsa da
İkisine aynı anda ihtiyaç duyduğum pek nadirdir.
Dolma kalemin etrafı yine değerli taşlarla çevrilidir
Lâkin
Bu taşlar yeşil zümrüt değil kızıl elmaslardır.
Forbes’un “Most Valuable Artifacts of 21st Century” raporunda
Bu dolma kaleme
270 milyon dolar değer biçilmiştir.
-kuru gürültü-
Sol hayanın gözler ve ağzının yanı sıra
Kendine ait bir sindirim sistemi de mevcuttur.
Genelde kadife lacivert bir ceket giyer.
Çok büyük bir Wes Anderson hayranıdır.
Biraz boş konuşur.
Sağ hayam ne yazık ki bir sabah uyandığımda gitmişti.
Zümrütlerin içinde şarkı söyleyen peri kızlarıyla anlaşamıyorlardı.
Doğrusunu söylemek gerekirse
Benimle de çok iyi anlaşamazdı.
Ancak açık konuşacak olursam,
Kızgınlık veya kırgınlıktan gittiği fikrini
Bir türlü kabul edemiyorum.
Sağ hayamın ailesinde definecilik geleneği vardı.
Doğu Beyazıt’ta kovaladıkları o işte
bir gelişme olmuş olacak mutlaka.
Yoksa sinirlenip bir gece dönüp gidecek biri değildir.
Kazı ekipmanları, kafa lambası da gitmişti ayrıca.
Ne var ki define işi pis iştir.
İki kuzeni kaybolmuş, abisi ise aklını yitirmişti.
Bizimki yine durmaz,
Anasının yalvarışlarına aldırmazdı
Definecilik bir yangın olmuş sarmıştı her yerini.
Yıllar yıllar önce Lübnan’da yaşadıkları bir macerayı anlatırken
Gözlerinin içi ışıldardı.
“Öyle normal lahit değil ha!”
Derdi.
“Nereden baksan 40-50 ton kayanın içinde.
Benim belim güçlüdür
Gel gör ki bizim Kirkor bir deri bir kemik.
Mecbur gittim yakındaki bir köye.
Önceki gün barbutta
Ne kadar şarap, sigara kazandıysam
Hepsini köylülere verdim.
Gece gündüz demeden vurdular kazmayı.
4. gün hava ağardı ağaracak
Bir kazma küçücük bir çatlak açtı lahitin içine.
Güzel kokularla beraber.
Bir mırıltı sardı ortalığı.
Herkes birbirine bakıyor.
Bir kadın sesi aramızda geziniyor
Çok uzun yıllar önce unutmuş bir melodi
Mırıldanıyor da mırıldanıyor.
Sesi de öyle güzel ki namussuzun
İpek gibi
Süt gibi.
Şanssızlıktır dediler
Ruhtur, peridir dediler
Cadıdır, tanrıdır, hayalettir
Cindir, şeytandır, dabbedir dediler.
Biri yılandır dedi
Biri rüzgardır
-En çok da o korktu haa-
Ne dediysem dinletemedim.
Kalan üç dört paketi elime tutuşturup
Koşa koşa uzaklaştılar.”
Ee derdim ben de
“Ee? Sonra ne oldu?”
“Ee’si yok.
Jandarma geldi dağıttı bizi
Sigaralarımı da aldı.
Lahitin içinden 50 milyonluk tarihi eser çıktı
İngiltere’de sergileniyor şimdi
Namussuzum
Gün gelecek orayı da yağmalayacağım.
Yağmalamazsam namerdim.”
Derdi.
Selametlik.

fotoğraf: flowers paradise series by Nobuyoshi Araki

I find love

Bir zihni nasıl görünür kılarsınız? Bu soruya bir edebiyatçı cevap verecek olsaydı, “Kelimelerin kaosunda, durulmaz bir akış içinde, noktalama işaretlerini dahi es ve pas geçerek, kontrollü bir sabuklamayla” diyebilirdi. Ama sinema, bilhassa da video söz konusu olduğunda cevap görüntünün kendisidir hâlihazırda. Gördüğünüz şey zihindir tüm yönelimselliğinde ve apaçık rastgeleliğinde. Film kendi payına bir zihin gibi çalışıyordu zaten: Her plan yönelimsellikten mülhemdi ve zaman-mekânsaldı (yani zamanı ve mekânı bir imgede dışavuruyordu). Videoda ise zihnin ilksel hâline, primordial zihinselliğe varırsınız: Zihnin kapıları ya da geçitleri vardır ve her imge bir diğerinde hâlihazırda, sanal olarak verilidir; piksellerin içinde, Türkçesiyle “imgecik”lerde moleküler ifadesini bulan, sürekli bir başka imgenin içinden türeyebileceği bir imgesellik (ya da imge kompleksi). Bir matruşka olarak zihin-imge.

Caroline Poggi ve Jonathan Vinel’in Aamourocean’ın “I Find Love” adlı parçası için yapmış olduğu video klip, müzik videosu her ne kadar tam manasıyla videonun moleküler kuvvetlerini açığa çıkarmasa da, Paikci bir izzeti nefise sahip olmasa da, kuşkusuz kendi payına zihinseldir ve ait olduğu zihin de bir incel’inkidir (ya da bir otaku’nunki… Ne olduğunu siz seçin).

Bu müzik videosunda birbiriyle ayrıkmış gibi gözüken zihinsel katmanlar olsa da, aslında tüm katmanlar hâlihazırda bir figür olarak gözümüzün önünde bulunan oğlanınki, ergeninki. Katmanlar şu şekilde sınıflandırılabilir: izlenen tutorial’ın zihinselliği, tutorial dışındaki dünyanın nesnel zihinselliği (“objektif imge”, as they say), bu dünyaya nüfuz eden cosplay’cilerin fantastik dünyasının zihinselliği ve son olarak, oğlan ile tutorial’daki kızı, dolayısıyla cosplay’cileri, öyleyse katedilmiş tüm imgeleri kesiştiren, kavuşturan, kaynatan gerçekdışı zihinsellik. Bu katmanlar, her biri bir diğerinde erime ve başı ile sonu birleşme vasfıyla klipteki zihinselliği şiirsel bir haleyle kaplar ve kurgu ile gerçek arasında mekik dokur. Müziğin şen gerçeküstülüğünü imgedeki nevrozla eşleyen bir mahiyeti vardır klibin.

Bütün bunlar ne anlama geliyor? Şiirsel bir hale de ne? Önce Jean Mitry’nin, ardından Pier Paolo Pasolini’nin, son olarak ise Gilles Deleuze’ün sözünü ettiği şey: (Bozulmuş hâldeki) aklı ve akli melekeleri bütün bir imgeyi rehin alan, zihinsel dünyası nesnel bir şekilde yansıtılamayacak kadar dengesiz bir karakteri merkezi imge (ya da Deleuze’ün dediği gibi, “nitelikli imge”) hâline getiren bir imgenin imali. Mitry buna “kişisel imge” diyordu, Pasolini “şiirsel sinema”, Deleuze ise “serbest dolaylı söylem” ve her birinde söz konusu olan, bu klipte olan bitenle aynı şeydir: Gerçekliği bir sorun olmaktan çıkartıp bir bilmeceye çeviren, imgenin nesnel ile öznel kutuplarını birbirine yediren bir süreç. (Figürlerin Bressoncu poker face’liği, mimiksizliği, “model”liği ise tüm bu sürecin hissini yoğunlaştırmak, yeğinleştirmek için.)

Nasıl anlarız bu sürecin böyle işlediğini? Bu müzik videosunda ilk görüntü ünlü anime serisi Berserk’teki Guts’ın koca kılıcını yapmanın püf noktalarını öğreten bir cosplayer’ın tutorial’ınınkidir, ama sanılanın aksine yalnızca bizim izlediğimiz ve bizi izlemeyen, dolayısıyla bilinci olmayan bir şey değildir bu video: Oğlan odadan çıktığı anda ekranın içinden ekranın öte yanında, yakasında bulunan bize bakar. Cosplay girl’lerin videodaki enflasyonundan ve alayından sonra ise anlarız ki içinde bulunduğumuz imgenin aidiyeti oğlanadır tastamam, o ki gerçekliği süreklilik arz edecek şekillerde “dokunulabilir” anime karakteriyle doldurur zira. Video klibin sonunda ise sıkıntıdan ve sinirden terk ettiği odasına geri döner oğlan ve ekrandan fırlamak suretiyle cismanileşmiş tutorial’cıyı odasında, yatağının üstünde bulur, elinde yapılmış kılıcın kendisiyle. Kılıcı ona uzatır kız ve en nihayetinde, geceleyin, bir ormanın içinde kaybolur ikisi, kılıç imgede yitmemeye devam eder vaziyetteyken. Bütün bunlar ise bize tek bir şey söyler açıkça: Baştan sona bir zihnin içindeyizdir ve bu zihnin fiktif akışında, o zihne sahip olduğunu düşündüğümüz, zihinsellik atadığımız kişi bile yok olup gider. Zihinselliğin atandığı figürü bile soğuran, hazmeden, yitirten bir zihinselliktir söz konusu olan. Geriye yalnızca kılıcın kalmasının anlamı budur: Fiktif artefakt, videonun kendisinde bir dirençli iz, diğer bir deyişle bir imprint olarak mesken bulan imge, gördüğümüz her şeyi sağlayan, matematiksel bir işlemde olduğu gibi sağlanan şeydir; kurguda evini bulan kurguda yitecektir. Gerçeklik kurgusaldır hâlihazırda ve bu düzeyde: Kurgunun ihtisas alanı olarak gerçeklik.

Peki, neden bir müzik videosu? Neden bir kısa film değil? “Fark var mı?” diye sorulacak. Haklı bir soru. Ama biz farklı bir cevap vereceğiz: Çünkü adı üstünde, klibi doğuran müziktir; kimi frekanslar karşılığını hiçbir şekilde gerçeklikte temellendirilemez, “gerçekçi” bir şekilde yansıtılamaz imgelem boyutlarının dışavurumunda bulur. I Find Love’da da olandır bu; gerçek aşkı ancak zihninizde bulursunuz ve aşk her zaman için nevrotiktir biraz. İdealinizi seversiniz ve bu idealin, tanımı ve doğası gereği, gerçek olması gerekmez, hatta olmasa daha iyidir: Bir anime kızına aşık olmakta (tıpkı Hatsune Miku’nun hologramıyla evlenen Japon adamın yaptığı gibi) aşkı tüm soyutluğunda yansıtan bir taraf yok mu? Nevi şahsına münhasır ve her daim şizoid kurgusallıklar inşa eden ve kendine has tune’uyla (son kertede white noise’a yakınsar) hemhâl bir duygudurum bozukluğu olarak aşk.


görsel: Caroline Poggi ve Jonathan Vinel, I Find Love, 2017, kaynak: MUBI

son’dan

Eşitlik çağrılarının doğruluğu ve haklılığı yanında – karşısında değil – mutlak ve ideal bir eşitliğin pekâlâ mümkün olamayabileceğine yönelik kuşkucu bir tavır takınmak, hassasiyet hazcıları ile flörtünüzü sonlandırabilir. Egemenler ile onların gayri resmi gönüllü uzuvları durumuna düşen düz insanların hemen her fırsatta eşitlenmeciliğe yönelik ucuz söylemleri, şüphesiz onların olası bir eşitlikten duydukları tedirginlikten temelleniyor; virüs karşısında tüm insanlığın eşitlendiği alıklığı, aynı gemiyi – neden hep gemi, Nuh’un b*k yemesi mi? – paylaşma hevesi, tek ses/tek yürek olma niyeti… Tüm bunlara, salgından bağımsız bir halde, mesafelenme arzusu güdüyor iseniz, kalabalığın ve gürültünün kaynağını besleyenlerle eşit olmak isteyebilir misiniz? Bu pekâlâ mümkün olsa bile? Eski ya da yeni normalin özgürlükler âleminde, mesafelenme tercihi söz konusu olduğunda fırsat eşitliği öngörülmediğine göre, mevcut haliyle, yer kürenin bozguncularca bozulmuşluğundan uzak durmak da bir seçenek olmalı. Ve şüphesiz(!) ki her tercihe saygı duyulmalı; bu sizin sonunuzu getirse bile. Sonların en kaçınılmazı, baş belası, baştan çıkarıcısı ölüm bile esasında bir eşitlik sağlayıcı olamamakta. Ölümün, koşullar her ne olursa olsun ardıllarına ve artıklarına bıraktığı duygu durumları üzerinden benzeşimler yürütülebilir belki, fakat haberdar olunan bir ölüm ile sürpriz kozunu kullanan arasındaki aleni farklılık sonların, pekâlâ kişiselleştirilmiş, özerk alanlar olarak kodlanmasına imkân tanıyor. Elbette bu imkân, herkes tarafından kullanılabilir olmaktan uzak. Somut durumların hiç de soyut olmayan müdahaleleri, zamansız sonlara mecbur bırakıyor pek çoğunu, hatta sonlandırıyor birçoğunu. Her şeyin sonunun olduğuna dair önkabul, sokak ağzının dini bütünlüğü adeta. Hâlbuki zaman/mekân uzamlarını algılamakta zorluk çekenler, algılatmayanlar eşliğinde böylesi iddialı anlatılar dile getirememeli, buna bir son verilmeli!

Sonlu bir tür olmanın bilinci, onulmaz kaygıda bizleri birleştirdikçe, kaygıyı gevşetme konusunda kişiselleşerek benliğimizi kurgulamayı deniyor. Bu, oldukça ihtişamlı ve meşakkatli bir uğraş olarak, büyük çoğunluğun, o bayıldıkları biricikliklerini bir an için rafa kaldırıp, sürülerle, kümelerle hareket etme kolaycılığına yol açıyor. Tam da bu yüzden, cennet tasvirleri olması gerekenden daha az çeşitlilik göstermekte. Aslında her şey daha demokratik olmaz mıydı, sekiz küsur milyar adet cennetimiz olsa, inanç olması gerektiği gibi kişiselleşse? “Cennetler Yarışıyor” izlesek hep birlikte? Her şeyin sonlu olduğu rehavetinin, sözde biricikliğimizin sonluluğu hakikatiyle boy ölçüşememesi, kitleleri dinlerde yığılmaya davet ediyor. Hâlbuki dinler, tekil ya da çoğul tanrılı fark etmeksizin, insanın bilincinden doğan kaygı ve korkusuna şükretmeli; insanlar o dinlere ve tanrılarına şükretmeden evvel. Şükretmeler etkileşimli ve eşitlikçi olmalı! Haklı olarak korkak ve de kaygı dolu bir tür olmasaydık, dinler meydana gelebilir miydi? Dinler olmasaydı korkudan yaşamayı unutan bir türe indirgenmez miydik, bilinç ile – belki de bilinçle – lanetlenmişliğimizle?

Sonumuzdan bihaber kalmak öylesine büyük bir bilinmeyen ki, başlangıcımızdan/kaynağımızdan bihaber olduğumuz gerçeği gölgeleniyor. Nereye gideceğimize dair – ya da bir yere gidip gitmeyeceğimize dair – fikrimiz yokken, aslında nereden türediğimize dair uzamlı yanıtlardan da mahrumuz, şimdilik. Ama şımarıklığımız, zahmetli olabilecek bir sonsuzluk özlemi yerine aşamalarla, alıştıra alıştıra gelen bir daha sonrası sürümünü talep etmeye yöneltiyor bizleri. Yola nereden başladığımızı ve yolun nerede neticeleneceğini bilmeden, arada, yolda kalmışlığımızla bir son talep ediyoruz, esasında önemli olanın süreç olduğunu düşünmeye çaba harcasak da. Sondan sonrası, cennet/cehennem ya da araf/limbus, sürümleriyle içimize su serpiyor. Fakat sizleri de endişelendirmiyor mu, yazılı cennet ve cehennemlerin eşitsizliği, avamlığı, tekdüzeliği, ilkelliği, sıkıcılığı, yoksunlukları aşikâr tamamlanmışlıkları? Güvenli bölge ve sürü taraftarlığının neticesi olarak, kümeler halinde inanılmış cenneti de cehennemi de gölgede/geride bırakmış, anlatıldığı kadarıyla cennete de cehenneme de üstünlük kurmuş bir türün, sondan sonrası, bu kadar geride kalmış olabilir mi? Olacak iş değil!

Tüm bu kapsayıcılıklarına rağmen sonların – sonun bile eşitleyici olamadığı gerçeği kabul edilerek – birbirine benzemezliğiyle ne yapmalı? Ne yapılabilir ki? Zamanı ölçme gayretimizin karşılığını almışlığımızla, son dendiğinde aklımıza ölümün, bitme/sonlanma eylemine karşılık olaraksa başlangıcın gelmesi doğal. Bilinen(!) halleriyle cennet ve cehennemi geride bırakacak kadar gelişmiş, olağanüstü ve aşağılık bir tür olarak; somutlayarak ve soyutlayarak yaşadığımız destanlar, destansı düşünmenin tetikleyicileri. Ancak ölçüsüz bir hüviyete bürünmek had aşımını da beraberinde getirmiyor mu? Bağırganlaşmadan, uçmadan da yükselmek olasıdır. Hatta, günün birinde, metaforik olarak yükseğin değil alçağın olumlandığı bir evrede, usullaşmadan ve yerle bir olmadan da alçalmak olasıdır, diyeceğiz, demeliyiz. Tıpkı usçu ölçülülüğü ile anonimleşmeyi göze alırken okur çoğunluğunda biricikleşen Oruç Aruoba gibi, sonu ve yolu törpüleyen, kursakları düğümleyerek açan, şair filozofumuz gibi, onun “yazılamayan zamanı”nda olduğunca;

Her şeyi yazarım da
zamanı yazamam –
o yazar çünkü
beni.
Yazar beni
yavaş yavaş
özenli –
azalta azalta
görkemli –
sanki
dolduracakmış
olduracakmış
gibi.
Halbuki
sıyırıp düşürmüştür
tırnağımdaki çürüğü
parmağımdaki yarayı
kabuk kabuk
geçirmiştir –
geçerken, sanki
çoğalta çoğalta
yazarak
beni:
özenli
görkemli.”

Peki görkemsizler? Gündelik ve aheste sonlar? Başak tarlalarında sonsuza dek koşma isteğinin, sonlanma olasılığını baskılayacak edebi ebediyetiyle başa çıkmak ne mümkün! Yine de, flanöz iç sesiyle düşünüyor insan, sona dair bilgilendirilmiş olmak veyahut sonun tehdidini her an hissetmek, koşuştaki coşkuyu kışkırtır mı diye, zarif bir umutla. Gündüzdüşlerinin hâkimiyetini yitirerek sonlanmasını, düşlerin öznesiyken bile önleyemeyen halimiz, rüyaların bilinç ardında kişiyi kuklalaştırarak baştan çıkarmasının da bir sonu olduğuna şaşmamalı.


fotoğraf: Luis Alberto Rodriguez’in “O” serisinden, 2023.



© Tüm hakları saklıdır. Developped by ordek.co .