yorgun şarkı

Bir orman uğultusunda,
Yitip gitti kalbimin sesi.
Dilimde emanet sözler,
Büsbütün kaybettim benliğimi.

Laçkalaşmış bir akışa doğru,
Öylece bıraktım kendimi.
İçimde her gün ölümler,
Bölük pörçük bölünmeler. 

Yüzümde bilmem kaçıncı sefer, 
Ezberlenmiş sahte gülümsemeler.
Ensemde her daim,
Yalnızlığın o soğuk nefesi.

Kendi kuyusuna çekildi
Usul usul sularım.
Kurudu içimin pınarları.
Kalmadı artık gözlerde yaş.

Ömrümde ne telaş,
Ne de bir umut parçası.
Sahi, hangi ara bu kadar yoruldu,
Kalbimin o en şen şakrak şarkısı?

fotoğraf: Ebru Altıntas