kayıp

neye ağladıysam onu gördüm
gözyaşlarımın olduğu yerde
her gün yeni bir bitiş meselesiydi
ve ben sanrılardan epey hayır gördüm
avuçlarımda yanan ateş bedenimi sardı
gözlerim kan ağladı ama diklendim geceye
çok cesurdum her defasında 
sonra usulca minik bir korkuya sığındım
aklım başımı alamıyor maalesef
hangi yolu gidersem gideyim
gölgem yine geceyi takip ediyor
yavaşça yaklaş yanıma
neye ağlıyorsam onu göreceksin
gözyaşlarımın olduğu yerde

ben hangi karakterin şafağıyım
bu gerçek mi yoksa acı gerçek mi
bir neden var mı soran gözlerimde
sebebime vardım mı o dik yokuşlarda
kaç soru daha sorabilirim
ya da daha ne kadar kendime dur diyebilirim
kapı aralık mıydı yoksa ben mi açtım
o yalanı gördüm, o yalan da beni gördü mü
neden dur demedin kendine ah be salak
bu kadar mı çaresizdi ellerin
acizlikten öte neyin kaldı halının altında
bitiyor sorularım
çünkü neye ağladıysam onu görmüştün
gözyaşlarımın olduğu yerde.

fotoğraf: sink with roses, Lorena Lohr