Vücudum bakırdan yapılmış bir elbiseyle sarılmış çıkıyorum dans pistine, bakırın parlaması hepsinin gözünü almış, bakamıyorlar, budala kalabalık! Dansıma eşlik edecek cesareti olan kimse yok derken sen geldin giz tutmuş köşe başlarıma harelenmiş taçlar taktın daha da ışıklandım, ne giz kaldı ne köşe başı ne de karanlık. Görmeyen gözler dönüp arkasını gitsin boşalsın meydan…
Şimşekle yaz şimdi! Fırtınayla yaz! Yağmurla yaz! Kalemsiz kâğıtsız yaz! Taşa toprağa yaz! Yazılmışların üzerini kazıp yaz! Kanından mürekkep yapıp parmaklarınla yerlere yaz! Şarkıyla yaz! Islıkla yaz! Gözyaşlarınla yaz! Mezar taşlarıyla yaz! Hiç doğurmayacağın çocuğuna yaz, yaz ki aralansın kopuzunun telleri çalsın Kam çağırsın hiç doğmayacak çocuğunun ruhunu okutsun şimşekleri, fırtınaları, taşı toprağı, yazılmışların üzerini, yerleri, dinletsin şarkıları, ıslıkları, sildirsin gözyaşlarını, dizdirsin mezarının taşlarını.
Neden ete kemiğe giyinip gelmedin bu dünyaya ben bilmem, sebebi rüzgâra fısıldanmış esmesini bekliyorum öğreneyim diye. Rüzgâr esinceye kadar bil ki burada keder ve kara buluttan başkası yetişmez. Sebebi nedir dersen uçup geldiğin, kat ettiğin onca yol boyunca şahit olduğun gibi her bir canlı hem küçüğü hem büyüğü hem renklisi hem renksizi sadece tek bir gayede güneşe selam duruyor her sabah. Ölümsüzlük için… Yok olup gitmemek için vakti geldiğinde tohumunu salıyor çiçek, dua gibi, ayın doğması gibi, gece gibi, gündüz gibi bir düzen bu işte. Bir dalı oluyor ağacın, tohumlarını yere serpiyor öylece büyüyüp orman oluyor ama ben kuruyup yok olup gideceğim çünkü sen gelmedin ve biz yok olacağız.
Kadın rahmi topraktan benimki taştan… İşte bundan…
fotoğraf: Francesca Woodman, Self-Deceit 7, 1978
