güneşin çılgınlığı üzerine

Sağ gözümde güneş,
Sol gözümde güneş;
Her yerde aynalar,
Kafamın içinde aynalar
Beni kafamın dışına atmaktalar.
Bilmiyorum gösterdiklerinden
Hangisi gerçek, hangisi yalan-
Burada mı yoksa
Ötede de mi gerçek yaşam?
Aynalar, her yerde aynalar:
Kimi kırık, kimi dökük
Kimi sapasağlam.
Aynalar: hangi ben benim ki?
Şu soluk yansıyan
Işıklar arasından,
Güzeller mi yoksa?
Düşler ve aynalar birdir:
Biri yansıtır karman çorman
Yaşantımı bilincimin derininden;
Öteki yansıtır yüzüme vuran kederi, elemi.
Aynalar, her yerimi çepeçevre sardılar:
Beni dünyalarının dışına attılar.
Hiçbir şey yanlış değil,
Ne de doğru hiçbir şey;
Ne düz ne de yamuk bütün şekiller,
Bütün bu hayat, bu çaba, bu surat
Düşlerde kayboluyorlar.
Düşler, kendi içime alıyor beni;
Düşler, çıldırmış aynalar gibi.
Düşler, aynalar ve gözler birdir.
Gözler, çepeçevre sarıyor beni;
Elleri kolları üzerimde, hissediyorum.
Düşler çırılçıplak, görüyorum:
Etimi kemiğinden sıyırıyorum.
Aynalar: içe doğru dönüyorlar,
Kurtulamıyorlar sonsuz karanlıktan.
Düşler, aynalar ve gözler:
Ben yine benim.

Resim: Ayna, 1915 – Marc Chagall