-0, yani eksi sıfır

ve ben korkuyorum dünyayı görememekten
zayıflamaktan ve yüklerimden kurtulamamaktan
beynimi kemiren tilkilerin kafamı parçalamasından
ya da içimdeki o tuhaf hissin kemiklerimi un ufak etmesinden
zaten en gerideyken daha da gerilemekten
bir ottan farksız 
düşlerime dokunamadan gitmekten
apoletlerimi kim aldı benden
yoksa hiç varolmadılar mı
tek bir hareketinle destanlar yazdığın o eller
şimdi kendi kuyularını kazıyorlar 
çok korkuyorum ciğerlerimin toprağa gömülecek olmasından
bir kehaneti duymak adına kurban edilmek istemiyorum 
ateşe, aya ya da güneşe daha fazla bakamayacağım 
körlüğümden elbette ki memnun değilim 
fakat yine de bakamayacağım
gecelerimin zalimliği haddini aşıyor
ve ‘kes bence kulaklarını’ diyen o ses
her noktaya imzasını atıyor
tuzlu ekmeğin tadı rüyalarıma konu olurken
gerçek en derin çukurlarda yüküme yük katıyor
varlığından fena halde şüphe duyduğum tanrı
yaratmak için çok küçüğüm 
ve ilk defa dünya bedenime meydan okuyor
benim gözlerimi büyütür müsün

fotoğraf: Masahisa Fukase, Erimo Cape, 1976