gri bir sabaha uyanış

Pencereleri betonla doldurulmuş,
Donuk, gri sabahlarım var benim.
Güneşin semtine bile uğramadığı,
Henüz gün yüzü görmemiş çiçeklerim...

Gün batımı gibi ağır ağır,
Kendi kuytusuna uğurlanır,
Hiçbir eşiğe sığmayan gövdem,
Ve de gölgem...

Yanık bir akşamüstü,
Sürgüsü çekilen kapıların ardında,
Apartman griliğinde yalnızlığım var...
Baykuş misali,
Ölüm sessizliğine tüneyen ıssızlığım.

fotoğraf: Ebru Altıntas