ölü balıklar kayıp

Yorgunum
(akvaryumun içinde olmayan bir şeyden)
bir acının gölgesinde yaşamaktan değil,
gölgenin kendisi olmaktan.

Ağlayamadım kaybettiğim balığıma.
Öyle herhangi bir gün
gibi değildi.
Bazı şeyler ters gitti
bazıları hiç gitmedi.
Yarım kalan her şeyin ağzı açık
bir balık gibi.
O gün
yüreğimin kapağını kapattım.
Çırpındım.
(boğulmak istemeyenlerin ilk refleksi budur)

Tüm ölü balıklar
birden gittiler.
Belki ben gönderdim.
Belki hepsi hala buradaydı
ama suyun üstünde.

Ben yorgundum.
Herkes
çok yorgundu.
Kimsenin içi
dinlenmeye uygun değildi.

Şimdi yıllar
geçti / geçmedi
arada aklıma geliyor soruyorum
kendime en çocuk sesimle:
“ölü balıklar nereye gider?”
(ya cevap verirse? ya değişirse her şey?)

Merak etsem de
bilmek istemiyorum.
Çünkü bazı bilgiler
ölü balıklar gibidir
nereye gittikleri bilinmez.

Çoktu.
Çok fazla balık.
Bir tanesi var
(en neti)
en çok kaçındığım
gölgesiyle bile konuşmadığım.

En çok o yoruyor beni.
En çok o kalıyor içimde
kocaman bir deniz,
tuzlu, bulanık.
Derin.

O gitmedi.
Hiçbiri gitmedi.
Ama biri
bir tanesi
biliyorum.
O hiç gitmeyecek.

Sahi,
ölü balıklar nereye gidiyor?

fotoğraf: Albarrán Cabrera, The Mouth of Krishna serisinden