yıllar, görünmeyen şeylerin de var olduğunun keşfine doğru hızlanarak gelip geçerken amansız bir hacıyatmaz yorgunluğu çoktandır insanlara bela olmuştu,,
nitekim şehirde son kış pek can sıkıcı geçti,,
bir süredir göğün mavisizliğine karşı gıcık kapmaktan kendini dolduran adam,
sabah olunca ne yapacağını düşünmeden kendini dışarı attı,,
buna geçen gece karar vermişti,,
adam, yaklaşık yedi sekiz aydır evden hiç çıkmadığını zaten biliyordu, fakat
canı istediği için değil de dışarıda ne yapacağını bilemediği için dışarı çıkmadığı
geçen gece aklına geldi,,
öyle psikolojik buhranlar geçirdiğinden de değil,,
aksine onun yaşama bilinci çok yüksekti, küçük yaştan beri her gün bir işi bitirince diğerine koyuldu,, ve basitçe onun bitirip diğerine koyulduğu işler, yedi sekiz aydır dışarı çıkmasını gerektirmemişti,,
yürümeye başladı,,
adam ne zaman yorulduğuna kanaat getirebilmek için adımlarını sayardı,, yürüyüşe çıktığı günler dört set altılı adımlardan en az üç yüz elli dört kez atmadan durmaması gerektiğini zaten biliyordu, fakat
beş evli sokağın manzarasını görünce biraz durup düşünmeye karar verdi,,
beş evin beşinin de duvarları beyaz, çatıları da siyahtı,,
aralarında bir omuz genişliği boşluk ha var ha yoktu,,
beş evin ilki, zayıf orta boylu,,
bir sağındaki, onun tam iki katı uzunluğunda ve tam iki katı genişliğindeydi,,
beş evin dördüncüsü de aynen bir solundakinin tam iki katı uzunluğunda ve tam iki katı genişliğindeydi ama üçüncü ev ilkinden daha tombul ve kısaydı,,
sağ baştaki ev, hemen hemen üçüncü ev kadar vardı ama ilk dört ev arasındaki harika ikililik onun için söz konusu değildi,,
ve dürüst olmak gerekirse bu beşinci ev, biraz da sola doğru yamuktu,,
adam, bu durumun iki kat tombul olan evin orta katlarında henüz üzerine konuşulmaya başlanmamış bir endişeye sebep olduğuna karar verdi,,
yine de beş evin manzarasını izlerken duyduğu yalnızlık bu endişeden fazlaydı,,
ortadaki evden yaşlıca bir kadın dışarı çıktı,,
ağır adımlarla yürüdü, yürüdü,, şemsiyesini açtı,,
adam, yağmur henüz başlamadı,, diye karşıya doğru seslendi,,
– şemsiyemi açtım artık, yağsaydı,,
kimin umrundayım
görsel: beş evle manzara (1928–1929) Kazimir Maleviç.
