güneş kadın, gölge adam masalı

Aralık 9, 2025

Ebru Altıntas

Paylaş

Güneş Kadın

Teni ışıkla kutsanan 
Güneş Kadın.
Su gibi berrak, 
Gün gibi apaydın. 

Güneş Kadın, 
Ah Güneş Kadın.
Karanlık ve korkak aşklara 
Nakşedildi bu yüzden adın. 

Kimsenin gölgesine hapsolmayı,
Kaybolmayı kendine yakıştıramadın. 
Güneş Kadın, ah Güneş Kadın, 
Bu yüzden yalnızlıkla kuşandın.


Gölge Adam

Gölge Adam, ah be Gölge Adam,
Puslu kuytulukların efendisi.
Bütün gri masalların 
O ihtişamlı prensi.

Gölge Adam, ah be Gölge Adam,
Gülüşü baştan ayağa çocukluk yarası. 
Kırık bir hikâyenin arkasına saklanmış,
Kalbinin o diğer ürkek yarısı.

Avuçlarında iflah olmaz bir yara,
Ve başında esrik bir göçebelik.
Köksüz, bağsız sürüklendin,
Göçtün diyardan diyara.

Ve Masalları
Aydınlığa âşıktı kadın,
Karanlığın koynunda ışıl ışıl bir tendi.
Tepeden tırnağa güneştendi.
Sabahın gülümseyen rengiydi.

Karanlığa aitti adam,
Suları bulanık, rengi griydi.
Varlığı da, yokluğu da belirsizdi, silikti.
Gölge gibi kısa vâdeliydi.

Karanlık dehlizlerine itti kadını adam,
Kendi bataklığına çekti.
Çok çekti kadın.
Çok derindi, çok direndi.

Ve üstündeki o eğreti rengi,
Elinin tersiyle reddetti.
Kendi öz rengini seçti.
Zirâ aşkın bütün acı tonlarından geçti.

O gün bugündür,
Güneş Kadınlarla Gölge Adamların,
Mayası tutmadı hiç, aşklarının.
Özü bundan ibaret, o âşina masalların.