monologia

-Soğuk ve karanlık…
Üşümek mi?
Hayır!
Ruhumu esir alan ve bedenime tesir eden bu ateş; beni hiç mi hiç üşütmüyor.
Saraylar, saltanatlar, ganimetler… Ya da bir insan değil içimi yakan böylesi.
“Fani” dedikleri, gaddar ve zalim bu dünyada var olmak…
Gözlerimden akan kıvılcımların sebebi.
“Sahi” sandıkları bu sahte duygular…
İçimde yatan iblisin ta kendisi!
…
Gökten yağan bu kar, bedenime değmeden ölüyor.
Dokunsam bi’şeye yanacak, her şeyi yakacak gibiyim.
Tutuşacak bu toz bulutu sanki benimle…
Ama yok!
Dokundukça tutuşan benim.
Kor olan ruhum…
Köz olan’sa kalbim.

(…)

-Ya bu yaşadıklarım gerçek değilse?
Zincirlenmişsem bir mağaranın içinde ve…
Bu gördüklerim birer gölgeyse?
Her şeye bir anlam yükleyen biziz.
Onu kendimizde doğrulara bürüyen…
Ya bir yanlışlık varsa bu doğrular içinde?
Bu doğrular, ya gerçek değilse?
Nedir ki gerçekten “doğru” olan?
Ya da neden “yanlış” denir ki doğru olmayana?
Neresindedir anlam hayatın?
Ne zaman anlar ki insan hayatı?
Güzel olan nedir peki?
Renkleri midir güzel kılan bir şeyi?
Şekli mi?
İyi, kötü, doğru, yanlış…
Savaş ve barış…
Bunun gibi tüm zıtlıklar…
Hepsi birer safsata.
İşimize geldiği gibi anlamlandırdık çoğu şeyi.
Bu bir ikilem…
Bu bir çelişki…
Bu bir araf…
-Tanrım, delirmek üzereyim!

görsel: Atlas of Echoes, Sarah van Rij