Seri, bakışın hâkimiyetini askıya alarak görmeyi geçici ve kırılgan bir deneyim olarak yeniden düşünmeye davet eder; bakmanın sürekliliği yerine kesintilerini kaydeder. Bakışın dağıldığı, görüntünün kendini geri çektiği anlarda yüzeyler ve yansımalar görmenin geciktiği eşiklere dönüşür. Görüntü netleşmez, iz olarak kalır.